Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Της θάλασσας νεράιδα

                           -Κ.Καρυωτάκης-
Από τα βράχι’ ανάμεσα πετιέται ’να κεφάλι
  και βλέμματα ολόγυρα σκορπάει φοβισμένα. 
  Εγώ, κρυμμένος κάπου κει στο έρημ’ ακρογιάλι,  
το βλέπω —σαν σε όνειρο— με μάτια λιγωμένα. 

Ολοκαίνουριο έργο!
 
 Ένα κορμί παρθενικό, γυμνό αργοπροβάλλει
  κι απλώνεται ηδονικά σε κύματ’ αφρισμένα·  
ο ήλιος εσκυθρώπασε μπροστά στα τόσα κάλλη, 
  τα κάλλη τ’ απολλώνεια και τα φωτολουσμένα.
Θάλασσα από πέτρα.
 
Ανατριχιάζ’ η θάλασσα στο θείο άγγισμά τους,  
 τα κυματάκια απαλά με χάρη τ’ αγκαλιάζουν  
κι αχτίδες τα χαϊδεύουνε χρυσές στο πέρασμά τους. 
Φρέσκο ψηφιδωτό σαν φρατζολάκι ζεστό...
 
Θεότρελος, ο δύστυχος, βουτιέμαι μες στο κύμα,  
τα μάτια της τα θεϊκά με φόβο με κοιτάζουν 
   και χάνεται στη θάλασσα… Ήταν νεράιδα… Κρίμα!

3 σχόλια:

  1. ΚΕΝΤΗΣΕΣ ΠΑΛΙ ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΟΥ!!!
    Πολλά θαυμαστικά φιλάκιααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πανέμορφο!!! Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή